ZIOŁA W STAROŻYTNOŚCI
Przyjmuje się, że spośród 800 tyś. różnych gatunków roślin, jakie naliczono na ziemi, udomowiono tylko niewiele ponad 1% flory światowej. W liczbie tej znalazło się również wiele ziół jedno- i wieloletnich. Zanim jednak rozpoczęto planową uprawę roślin zielnych, pozyskiwano je przedtem ze stanu naturalnego (zbieractwo). W pierwszej kolejności - jak się wydaje - zaczęto uprawiać dziko rosnące gatunki zbóż, co mogło mieć miejsce ok. 10 tyś. lat p.n.e,, tzn. pod koniec starszej epoki kamienia. Najpierw głód i choroby, później także rozwój różnych form kultury materialnej człowieka spowodowały, iż w przeciągu wieków starej ery rośliny zawsze były niemal w centrum ludzkiego zainteresowania. One przecież stanowiły pierwszą i początkowo chyba jedyną podstawę wyżywienia. Z czasem nauczono się wyodrębniać gatunki pożyteczne i szkodliwe. Ten prosty podział, odnoszący się także do ziół, został zapewne zróżnicowany już u progu środkowego neobtu (ok. 5 tyś. lat p.n.e. — przyjmując datowanie dla Grecji), a może jeszcze wcześniej. Siedząc rozwój różnych cywilizacji starożytnych można zauważyć, że roślinom zielnym przypisywano ówcześnie co najmniej kilka istotnych ról:
— leczniczą,
— uśmiercającą (trucizny roślinne),
— neutralizującą różne zatrucia,
— narkotyczną,
— konsumpcyjną (zioła jako podstawowe składniki pożywienia),
— przyprawową,
— paszową (w tym także zioła miododajne),
— obrzędową,
— magiczną,